Luchtverkeersleiders staken

Onbegrijpelijke timing

Dit is geen stakingsactie. Het is zo dat wij daarnet onze mensen geïnformeerd hebben over het eenzijdig akkoord die (sic) ons eigenlijk opgelegd is, en dat de natuurlijke reactie van de verkeersleiders was één van veel onbegrip, en ik moet eerlijk zeggen dat ik persoonlijk ik ook, mij niet in staat voel om op deze moment te werken omdat er speelt zoveel mee en omdat je moet 100% geconcentreerd zijn om onze job te kunnen uitoefenen.” Dit statement werd vandaag voor het VRT-journaal zonder blozen uitgesproken door Björn Borez van vakbondsorganisatie ACV Transcom.

Je moet maar durven. Drie weken nadat de luchthaven getroffen is door een ondenkbare aanslag, terwijl het voltallige luchthaven personeel in moeilijke omstandigheden elke dag werkt aan de geleidelijke heropstart, middenin gevoelige onderhandelingen met airlines over heel de wereld om Brussel als bestemming op de kaart te houden, gaan de verkeersleiders in hun toren in Steenokkerzeel het luchtverkeer even lamleggen.

We hebben in vroegere artikels al uit de communicatie van ACV Transcom geciteerd. Het zijn telkens voorbeelden van syndicale wereldvreemdheid. Ook nu weer: naast het optreden van de –tijdelijke- woordvoerder op het nieuws, is het volgende citaat op de ACV Transcom website ook een voorbeeld van absoluut gebrek aan empathie:

“We beraden ons dan nu ook – na de stemming in het paritair comité – welke de volgende stappen zijn die we ondernemen. Door de gevoeligheid van dit dossier en de geladenheid van de maatregelen die door de strot werden geduwd, zijn spontane acties niet uitgesloten. Heel wat van onze leden zijn emotioneel geraakt door de gebeurtenissen deze voormiddag.”

Het laatste zinnetje maakt, dat elk redelijk mens zware twijfels heeft bij het mentale evenwicht bij bepaalde vakbondsorganisaties. “Emotioneel geraakt” – het is op zijn minst een totaal ongepaste terminologie, als je weet dat amper drie weken geleden tientallen personeelsleden van luchthaven en airlines aan de dood ontsnapt zijn – en dat er nog elke dag gerouwd wordt om de doden. 

Het sociale conflict sleept al lang aan. Een oplossing zou voor alle partijen goed geweest zijn. Maar in hemelsnaam: hoe kun je jezelf morgen in de spiegel kijken als je vandaag, in de huidige omstandigheden, je middelvinger opsteekt naar reizigers, reissector en bij uitbreiding de samenleving? Shame on you, gilde der luchtverkeerleiders. Is er dan echt niemand binnen deze wereldvreemde club die dit éne moment een combinatie van empathie, gezond verstand en leiderschap kan tonen en kan waarschuwen dat dit er echt over is? Of is het écht zo, dat vandaag in een besloten vergadering gezegd is "dat het nu of nooit is - ze zullen nu wel moeten luisteren"? Dit krijg je aan een normaal mens niet uitgelegd. 

Overigens: ze staken officieel niet, deze lieden. Ze melden zich ziek. Nog hypocriet ook, dat clubje. 

12/04/2016 - door Travel360°