Drie Discussies

Drie Kansen

We zijn allemaal bezig (geweest) met overleven. Zoals wij deze week nog in een artikel schreven: in het vierde kwartaal van 2021 moeten we allemaal weer beginnen te leven. Ondertussen komen een aantal belangrijke punten  weer hoger op de agenda staan. Wij selecteren er drie: de wetgeving, de technologie en de retail contracten.

De Wetgeving: Weeffouten

De fameuze aangepaste EU richtlijn voor de verkoop van reizen, is op verschillende vlakken een gevaar voor de reisondernemers. Dat is nog maar eens bewezen in het begin van de corona crisis, maar het was al even een sluimerend probleem. De kern van de zaak werd onlangs nog, hum, kernachtig samengevat door een Nederlandse reisprofessional: “In hoeverre kun je 100% verantwoordelijkheid neerleggen bij een ondernemer die een dienst levert, en die opeens verantwoordelijk wordt gesteld voor het product?” Spot on, Don Kaspers (in TravMagazine).

Het is te hopen dat de geïntensifieerde contacten van het afgelopen anderhalf jaar tussen vertegenwoordigers van de reisindustrie en de politiek, hier hun vruchten kunnen afwerpen. Er is een nieuwe relatie gecreëerd tussen de reissector en de overheid. That’s the bright side.

De Technologie: Inhaalrace

Op vlak van technologie lopen grote, middelgrote en kleine spelers die al decennia actief zijn in de reissector, vandaag achter op de vele nieuwe spelers. Laat ons eerlijk zijn: vele geslaagde start ups uit Angelsaksische landen hebben vandaag nog niet volop de Belgische markt in hun schijnwerpers, vooral omwille van de relatieve kleine markt én omwille van de taaluitdagingen.

Er is nog een te groot verschil tussen de technologische status van het gemiddelde reisbedrijf en de aanpak van online gedreven bedrijven. Het inzicht in de kracht van “clicks and bricks” of “high tech and high touch” is nog niet voldoende doorgebroken. De kracht van persoonlijke service heeft vandaag, meer dan ooit, een technologische component nodig die minstens even krachtig is.

De Retail Contracten: een kans voor dialoog

Er is een stroming binnen de reisorganisatoren, om over te gaan tot het systeem van directe incasso. In de praktijk komt het erop neer dat een TO (of een andere aanbieder, en er zijn er heel veel) bij een verkoop via bemiddeling van een reisadviseur, rechtstreeks de klant factureert. De reisadviseur krijgt dan de commissie op de rekening gestort.

Als je dit verhaal in een power point presentatie zet, dan kan je veel externe mensen overtuigen van de logica: de reisadviseur wordt geen ‘”tijdelijke eigenaar” van geld dat uiteindelijk niet van hem is. In de praktijk moeten er natuurlijk business- en cah flow modellen verregaand herbekeken worden.

Veel zal er van afhangen hoe deze gesprekken gevoerd zullen worden. Als verschillende partijen de “mes op de keel” tactiek gebruiken en aan de andere kant stoten op een “no passaran” houding, dan gaan er brokken gemaakt worden. Deze discussie verdient op een serene manier gevoerd worden, waarbij alle business- en samenwerkingsmodellen kunnen besproken worden. By the way: ook hotels kijken met interesse naar dit systeem. En voor de relatie met airlines zou het wel eens louterend kunnen werken. IATA nog aan toe.

We hebben in de corona periode elkaar nodig gehad om te overleven. Er is achter de schermen veel meer soepelheid aan de dag gelegd door alle partijen, dan over het algemeen geweten is. Nu is er een kans om enkele stevige discussies op een waardige en opbouwende manier te voeren. Let’s do this. Hell, yes!

 

29/09/2021 - door Jan Peeters