Eurowings in 2016

Het Jetstar Model?

Jetstar is een low cost airline, die actief is in Vietnam, Australië, Nieuw Zeeland, Japan en Singapore. De carrier opereert als een typische “no frills” luchtvaartmaatschappij: zoveel mogelijk stoelen per vliegtuig, lage basisprijzen met extra fees voor alle mogelijke bijkomende opties, en een vriendelijke maar beperkte service aan boord. Achter dit eenvoudige, zeer transparant model schuilt echter een zeer ingewikkelde eigenaars-structuur. Wellicht heeft het Jetstar model al op de tafel gelegen bij Lufthansa CEO Carsten Spohr, terwijl hij de plannen voor Eurowings aan het ontwikkelen is.

In het kader van de actuele ontwikkelingen binnen Lufthansa Group en de mogelijke gevolgen voor Brussels Airlines, is het wellicht goed om even over de grenzen te kijken, naar een voor airline insiders interessant initiatief van Qantas.

Jetstar Group is een onderdeel van Qantas, en heeft haar hoofdkantoor in Australië. De lokale structuur van elk onderdeel van de Jetstar Group is echter overal verschillend. Qantas heeft immers in 2004 een model uitgebouwd, dat de Australische moedermaatschappij toelaat om snel te groeien, met een mix van eigen kapitaal en lokale investeerders.

In Japan opereert het bedrijf onder de naam Jetstar Japan, maar de aandeelhouders zijn Qantas, Japan Airlines, een investeringsmaatschappij en Mitsubishi Corporation. In Vietnam is Qantas met 30% een minderheidsaandeelhouder, terwijl Vietnam Airlines de meerderheid heeft. In Singapore is 51% in handen van een lokale investeringsgroep, en 49% is van Qantas. In Australië en Nieuw Zeeland is Qantas volledig eigenaar van de low cost airline.

Een zeer ingewikkelde structuur achter de schermen, terwijl voor de 34 miljoen reizigers een pan-Aziatische airline vliegt, met 130 vliegtuigen naar 85 bestemmingen in 18 landen. Long haul en short haul. Alle vliegtuigen zien er hetzelfde uit, de klanten ervaring moet op alle vluchten identiek zijn.

Lufthansa wil met Eurowings een grote low coast airline creëren, die op Europees vlak de strijd kan aangaan met spelers als Ryanair en easyJet. Lufthansa topman Carsten Spohr beseft dat deze zet enkel kans maakt, als er snel kan geschakeld worden, met een razendsnelle groei in de belangrijkste landen en op de cruciale routes. Een dergelijk groei kan enkel met de inzet van zeer veel kapitaal. Hiervoor kijkt Lufthansa naar alle mogelijke combinaties. Een uitspraak van Spohr eerder dit jaar is veelzeggend: “Er zijn in Europa veel airlines die te groot zijn om te verdwijnen, maar te klein om te overleven.” Men kijkt dus actief naar een integratie van kleinere lokale spelers onder de grote Eurowings paraplu. In deze strategie kadert de mogelijke overname van veertig vliegtuigen van Air Berlin, maar ook de mogelijke plannen van Lufthansa voor Brussels Airlines zouden in deze richting kunnen gaan.

Jetstar is het bewijs dat een dergelijke strategie succesvol kan zijn. Het is dan wel nodig dat voor de consument er geen ruis te bemerken valt: het moet gaan om één merk, één merkbeleving, één productstrategie en één prijslogica. Achter de schermen moet vooral discipline heersen. Het zal interessant zijn of en hoe Lufthansa een Europese versie van het Jetstar model kan neerzetten in de komende maanden en jaren.

 

28/09/2016 - door Jan Peeters