Over Bankieren, Studeren en Reizen Verkopen

Changing Game

De wereld verandert aan een snel tempo. Dit zinnetje van 7 woorden is snel geschreven, en zeer weinig lezers zullen het met deze 7 woorden oneens zijn. De concrete verwerking van deze veranderingen, betekent echter in realiteit keihard aanpassen, vaak met verlies van zekerheden en verworvenheden. Drie voorbeelden, voor velen dicht bij huis.

Voorbeeld 1: de bankwereld

Het nieuws sloeg bij de meesten in als een bom: bij ING verdwijnen tegen 2021 wereldwijd 7000 banen. In Nederland schrapt men in die periode 2.300 jobs, terwijl de bank in België nog dieper snijdt: 3.500 afvloeiingen. Specialisten spreken van een “perfecte storm”: de kosten stijgen, de inkomsten dalen en de concurrentie neemt toe. Tegelijkertijd eisen de aandeelhouders een hoge rendement op hun investeringskapitaal: zo’n tien procent zou nu de norm zijn, anders overwegen investeerders andere wegen te zoeken voor hun geld.

Eén van die alternatieve wegen zou de technologiesector kunnen zijn: bedrijven als Spotify, Google, Amazon en Netflix zijn vandaag de lievelingen van de risico-investeerders. De conclusie van ING is dan ook snel gemaakt: zij willen kunnen werken zoals die technologiebedrijven, met de nodige wendbaarheid, de nodige technologische ondersteuning – en met minder handjes.

Is er een parallel te trekken met de reisindustrie? Wellicht wel. Doe zelf eens de oefening, beste lezer: wanneer ben jij voor het laatst een bankkantoor binnen gegaan? Betalingen regelen we allemaal online, cash geld beperken we tot een minimum – enkel als we advies willen over een bepaalde transactie, een investering of een lening zoeken we de verantwoordelijken op voor een afspraak.

Wat ING nu doet, is waarschijnlijk een eerste stap die door verschillende banken zal gevolgd worden. Heel drastisch, maar wellicht is er geen alternatief: het is veranderen of voorbij gestoken worden. The game is changing.

Voorbeeld 2: de studenten

Zeshonderd studenten mogen aan de grootste universiteit van België niet verder gaan met hun opleiding. Ze worden door de Katholieke Universiteit Leuven niet meer toegelaten in de opleiding die ze een jaar geleden aangevat hebben, omdat ze minder dan 30% van de studiepunten behaalden. Volgens de universiteit maakt deze groep “statistisch gezien geen kans om hun diploma te halen”. Dit betekent dus het einde van de legendarische “eeuwige studenten”, die in het verleden gedurende verschillende jaren konden rondhangen in Leuven, zonder veel studie-ijver. De Leuvense horeca is nog net niet in paniek.

De echte oorzaak van deze beslissing is uiteraard strikt rationeel: een student kost geld aan de samenleving, en gesjeesde studenten kosten diezelfde samenleving elk jaar tientallen miljoenen euro’s. Dit wijst op een nieuwe realiteit: studies worden gezien als een gezamenlijke investering van elke belastingbetaler. Opmerkelijk is dat ook de studentenraad van de Universiteit Leuven akkoord is met deze maatregel – het beste bewijs dat de jongere generatie meeloopt in deze rationele benadering.

Is er een parallel te trekken met de reisindustrie? Niet direct. Alleen: de rationalisatie slaat overal toe. Alles wordt herbekeken, alles wordt in vraag gesteld. De 600 studenten die nu geweigerd worden, wisten vanaf november 2014 dat dit er zat aan te komen. Toch is het nog groot nieuws, hier in België. The game is changing.

By the way: als deze maatregel dertig jaar geleden zou ingevoerd zijn, dan zou de schrijver van dit stuk nooit zijn universitair diploma behaald hebben. Resultaat van eerste jaar Germaanse Filologie: 28% en een stevige schuld bij de kroeg om de hoek. Vijf jaar later met de hakken over de sloot diploma behaald. Travel360° is in Leuven gevestigd: om de horeca te steunen, zullen wij een tandje bijsteken. Beloofd.

Voorbeeld 3: de reisindustrie

De veranderingen die de bankwereld en de studentenwereld treffen, raken de reisindustrie even hard en onvermijdelijk. De veranderingen die de grote spelers doorvoeren zijn gericht op het eigen overleven en op tevreden stellen van de aandeelhouders– een noodzakelijke reflex in deze tijden. De invoering van de Distribution Cost Charge door Lufthansa anderhalf jaar geleden was een voorbeeld van deze reflex. De stappen die TUI onderneemt met het nieuwe commissiemodel is een tweede voorbeeld. Uiteindelijk zal iedereen moeten volgen, of voor zichzelf een stappenplan uittekenen dat gericht zal zijn op succesvol overleven.

Het is soms goed, om even buiten de krijtlijnen van de eigen sector te kijken om in te zien dat de wereld één zaak niet doet, en dat is stilstaan.

Voor onze Nederlandse lezers: hopelijk ziet de Raad van bestuur van Air France KLM deze dagen ook in, dat het geen zin heeft om de stoelen van de directiekamers te herschikken als buiten de wereld verandert. Transformaties en heruitvinden van de organisatie zijn nodig, maar alleen als daar een visie achter zit. Fingers crossed.

4/10/2016 - door Jan Peeters