Hey, Consument!

En Hey, Europa!

Beetje vreemde titel voor dit artikel, toegegeven. Maar het zijn dan ook vreemde tijden. Te midden van een wereldwijde crisis, in een tijdperk waarin alle zekerheden op losse schroeven staan, zijn er partijen, organisaties en instanties die fijntjes menen te moeten wijzen op regeltjes uit het verleden. We hebben het over een wereldvreemde Europese Commissie (met een wereldvreemde Belgische EU commissaris) en kortzichtige consumentenorganisaties. Daar tegenover: de reisbranche bloedt, maar blijft haar verantwoordelijkheid nemen. Even diep adem halen.

Thomas Cook crash: 37.000 reizigers terugbetaald. 12.500 Belgen gerepatrieerd.

Het Belgische Garantiefonds Reizen meldde gisteren dat er meer dan € 20 miljoen is uitbetaald, als terugbetaling voor reizigers die op de één of andere manier financiële schade hebben opgelopen in het Thomas Cook faillissement. Het gaat om meer dan 37.000 reizigers, die inmiddels hun terugbetaling hebben ontvangen. Dat is 85% van de ingevoerde dossiers.

Corona Crisis: nogmaals duizenden reizigers gerepatrieerd.

Er wordt sinds einde september, toen het faillissement van Thomas Cook België werd uitgesproken, hard doorgewerkt door het uitgebreide team van Garantiefonds Reizen. De corona crisis heeft dat werk niet stop gezet: dossiers werden één voor één opgepakt, gecheckt en betaald. By the way: dat was nà een grootscheepse repatriëringsoperatie, uitgevoerd door het Garantiefonds Reizen in samenwerking met verschillende spelers uit de sector. Nogmaals by the way: een gelijkaardige operatie werd door de voltallige sector –tour operators, reisagenten en betrokken luchtvaartmaatschappijen- opnieuw op poten gezet en uitgevoerd toen door de uitbraak van het coronavirus één na één alle landen wereldwijd hun grenzen dreigden te sluiten.

De klant staat inderdaad centraal. Dat moeten wij niet meer bewijzen.

Voorlopig besluit: deze sector hoeft echt geen lessen te krijgen als het er op aan komt, de eigen verantwoordelijkheid te nemen. “De klant staat centraal”: dat is in de reisbranche de normaalste zaak van de wereld – lang voordat het een marketingslogan werd.

Mayday!

Vandaag is de reisindustrie zelf in hoge nood. De gevolgen van de corona crisis zijn ongezien, en de sector wéét dat onze sector één van de laatsten zal zijn om de vruchten van een eventuele heropleving te plukken. Veel later dan de winkels, veel later dan de horeca.

Hey, Consument. Hey, Europa. Beetje Begrip, kan dat?

Na de gestrande reizigers veilig weer naar huis gebracht te hebben, rekent de sector op begrip voor de omvang van de economische catastrofe die haar midscheeps geraakt heeft. Wij sluiten ons dan ook van harte aan bij de noodkreet van –onder andere- het Garantiefonds Reizen, dat in een mededeling wijst op de onverklaarbaar starre houding van de Europese Commissie als het gaat om de door de reisindustrie uitgegeven – en gegarandeerde – tegoed bonnen, ook wel corona vouchers genoemd. Deze houding wordt in bepaalde landen – waaronder Nederland- blijkbaar zonder nadenken overgenomen door bevoegde politici, wat leidt tot verwarring en waardoor de consument tegen beter weten in wordt gemotiveerd om de terugbetaling van zijn tegoed bon op te eisen.

Er is veel mis met België, maar als het goed is zeggen we het ook: hier hebben de beroepsfederaties de bevoegde ministers bij aanvang van deze crisis spoedinformatie gegeven over “cash drain door corona virus bij outgoing toerisme spelers”, wat de Belgische beleidsmakers de nodige inzichten gaf en hen aanspoorde om niet met de Europese wind mee te waaien. Vandaag werken ze even hard om er alles aan te doen opdat deze Te Goed bonnen ook na 19 juni nog zouden mogen uitgeschreven worden.

Twee Belangrijke Pijnpunten

Verder wijst het Garantiefonds Reizen in dezelfde mededeling nog op twee belangrijke pijnpunten. De Europese Richtlijn op Pakketreizen is volledig geschreven om de consument te beschermen, maar in een crisis zoals vandaag heeft de hele reissector bescherming nodig. Vervolgens wijst het GFG er op, dat diezelfde reissector al decennia pleit voor een garantiefonds tegen financieel onvermogen van airlines. Kort gezegd: als vandaag een airline over kop gaat, dan staat iedereen in de kou. De schade veroorzaakt door airline faillissementen was in 2019 al stevig, maar dat is niets in vergelijking met wat ons de komende maanden te wachten staat. Zonder vangnet voor de klanten, of het nu om professionals of consumenten gaat.

Iedereen, zonder uitzondering, komt nu bij de overheid aan kloppen om hulp. Terecht, trouwens. Als de (Europese) overheid vandaag op een halsstarrige manier blijft wijzen op afspraken en regeltjes om te allen prijze de consument te beschermen, dan gaat een hele sector morgen over kop. En dat zou de overheid –en dus de belasting betalende consument- véél meer kosten dan de terugbetaling van een voorschot op een reis.

Drie Belangrijke Conclusies

Conclusie: om de consument zo goed mogelijk te beschermen, moet de overheid de huidige maatregelen in verband met tijdelijke werkloosheid verlengen, de bedrijven toelaten tegoed bonnen uit te schrijven met een geldigheid van minstens één jaar, en moet ze een rampenfonds voorzien, zodat de sector ook op middellange termijn kan overleven.

Anders is het over en uit. Ook voor de consument.

 

 

19/05/2020 - door Jan Peeters