Vakbonden, Stakingen en TUI

De Franse Slag?

Frankrijk is soms een vreemd land. De Fransen verkozen een jonge, dynamische President, die veranderingen aankondigde en wil doorvoeren. Als het echter aan de vakbonden ligt, verandert er weinig – tenzij een verdere vermindering van de werkdruk en een verhoging van de salarissen. Een en ander resulteert zich in kretologie en spierballengerol.

 De vrijdagstaking: iemand wil zich belangrijk voelen

 Vorige week donderdag kondigden een trio van vakbonden een “algemene staking” aan voor de volgende dag bij TUI Frankrijk. De reden: men wil dat de werkdruk vermindert, en dat de salarissen verhogen. Zie hierboven, dus. Het initiatief komt vooral vanuit de vakbondskringen van het bijna twee jaar geleden door TUI overgenomen Transat France (Look Voyages, Vacances Transat). Daar zit een syndicale vertegenwoordiging, die zich na de overname door een wereldwijd, groot bedrijf, opeens een stuk belangrijker voelt. En die dat nu blijkbaar ook even wil laten voelen.

 Nochtans, 2 jaar geleden …

 Nochtans, bij de overname van Transat door TUI, liet de secretaris van de ondernemingsraad van TUI in mei 2016 weten, dat het om een “positief project” ging, waarbij “complementaire producten” en “synergie opportuniteiten, gecombineerd met een grotere inkoopkracht, met name op de long haul” belangrijke elementen waren. Dezelfde vakbondsvertegenwoordiger gaf toen ook toe dat er onvermijdelijk “dubbele jobs” zouden zijn binnen beide ondernemingen, maar dat dit waarschijnlijk zou kunnen oplossen met vrijwillige vertrekken en natuurlijke afvloeiingen.

 Een lange weg.

 Ondertussen is er veel weg afgelegd, met een integratie van beide bedrijven, een harmonisatie van de merken én een rebranding naar TUI. Het gaat om een complexe fusie operatie, waarin verschillende elementen meespelen: TUI zich dat al jaren door een zwaar moeras werkt in Frankrijk, met een verleden van –onder andere- fraude door ex managers, en een moeilijk werkklimaat. Een geplande, maar op het laatst niet doorgaande verkoop van Corsair is maar één voorbeeld van het mijnenveld waar TUI in Frankrijk doorging.

 Het getuigde dan ook van lef en vertrouwen om, toen aangekondigd werd dat Transat France te koop stond, hiervoor een extra investering van meer dan 50 miljoen euro te doen. Dat was een strategische stap, die op termijn moet leiden tot een stevige, rendabele activiteit in Frankrijk – het enige land waar TUI vandaag nog met rode cijfers schrijft.

 Iemand stak zijn nek uit…

 Insiders weten, dat het niet evident was om de groep-CEO Joussen te overtuigen om verder te investeren in een moeilijke markt, waarbij het sociale klimaat niet bepaald constructief te noemen was. Maar toch werd het OK gekregen. Een recente uitspraak van Joussen was dan ook opmerkelijk: “Ik kreeg overal de raad om ons terug te trekken uit Frankrijk, maar het verantwoordelijke management overtuigde me met een goed business plan. Ik heb het volle vertrouwen, vandaag.”

 … en iemand saboteert liever

 Joussen ziet dus de vooruitgang, maar voor de vakbond verantwoordelijken gaat het blijkbaar niet snel genoeg. Of beter: de vakbond verantwoordelijken vonden het nodig om nu, aan de vooravond van het cruciale zomerseizoen en na de positionering van TUI als dominant merk, even stokken in de wielen te steken. Een aangekondigde staking dus – de stakingsmicrobe lijkt wel besmettelijk in Frankrijk, deze dagen. Een beetje vakbond moet blijkbaar via spectaculaire initiatieven zijn bestaansrecht bewijzen.

 Een “niet zo algemene” staking

 De staking ging inderdaad door op vrijdag, maar was allerminst “algemeen”: minder dan 50 van de 1000 werknemers ging in op het marsorder van de vakbonden. De eisenbundel is dan ook redelijk vaag: de werkdruk zou te hoog zijn, en er worden loonsverhogingen gevraagd. Opvallend: de Franse vakpers kiest er systematisch voor om het klankbord te spelen van de vakbonden, die er vooral op gebrand lijken om hun eigen business model zoveel mogelijk overeind te houden.

 Geloof in het project, of neem je verantwoordelijkheid

 Voor alle duidelijkheid: werken in een onderneming in volle transitie is niet gemakkelijk, en vraagt een combinatie van geduld, flexibiliteit en –soms- incasseringsvermogen. Er is maar één manier om in een dergelijke omgeving te overleven: geloof hebben in het lange termijn project, dat in dit geval gericht is op structurele rendabiliteit, een duidelijke positie als marktleider en een volwaardige plek binnen de TUI Group.

 Bepaalde elementen hebben besloten om te kiezen voor korte termijn gewin, een krampachtig vasthouden aan verworvenheden, zo weinig mogelijk veranderingen. Deze elementen komen, zoals hierboven al gesteld, eerder uit de ex-Transat syndicale omgeving – en zijn niet bepaald representatief voor de werknemers in het totale bedrijf TUI France.

 Believers vs perceptie

 We hopen dat uiteindelijk het gezonde verstand van de “believers” in het TUI France het zal halen van de korte termijn gerichte opportunisten. Wie ook maar enig verstand heeft van het toerisme, die begrijpt dat pas na de zomermaanden 2018 er kan een eerste oordeel gevormd worden. Ondertussen opende TUI France een nieuwe Lookea Club in Mallorca, waar dit weekend de eerste klanten aankwamen. Next step wellicht toch een verkoop van Corsair? Hoe dan ook, het pad is uitgetekend, de strategie is duidelijk. Vreemd toch, hoe een beperkte groep van heethoofden een impact kan hebben op de perceptie en op de media. Maar dat is Frankrijk, zeker?

 

16/04/2018 - door Jan Peeters