Wetenschap vs Politiek

omikron met open grenzen

We zijn weer in een penibel wordende situatie beland, door een evoluerend virus. Met elke nieuwe Covid-variant komen we opnieuw in het vagevuur terecht, in afwachting van gegevens over overdraagbaarheid, de blijvende effectiviteit van onze vaccins en eventuele veranderingen in de ernst van de gevolgen voor de gezondheid van besmette personen.

Bezorgdheid of paniek?

Vandaag zweeft de wereld tussen bezorgdheid en paniek. Maar we hebben nu een beter inzicht in het virus dan toen bèta en delta voor het eerst als zorgwekkende ziekteverwekkers werden geïdentificeerd. We beschikken over veel gegevens waaruit blijkt dat testen, maskers, het opsporen van contacten en social distancing doeltreffend zijn. Farmaceutische bedrijven bereiden zich al voor om de huidige vaccinformules zo nodig aan te passen om de unieke kenmerken van omicron tegen te gaan. Sterker nog: de vaccins mogen dan sneller dan verwacht in kracht afnemen, hun samenstelling blijkt op te kunnen tegen vele varianten.

“Sorry. My business is politics. “

Maar er is wetenschap, en er is politieke wetenschap. Een ding dat niet is veranderd in de 22 maanden sinds Covid opdook is dat een politieke component in het spel komt wanneer een nieuwe bedreiging zich aandient. Die stuurt het kort termijnbeleid en haalt alle andere overwegingen in, net zo zeker als een nieuw, zeer overdraagbaar virus eerdere varianten zal overheersen.

Voor het grootste deel is de boodschap van de leiders van de "geen paniek" soort. Nuchter, maar niet pessimistisch. Wat de beleidsbeslissingen betreft, wordt het reizen opnieuw in het middelpunt van de belangstelling geplaatst door de snelle invoering van reisbeperkingen, aanvullende voorschriften en verbodsbepalingen.

De redenering is dat het "tijd koopt" en de verspreiding vertraagt totdat we harde gegevens hebben. En het is een demonstratie van actie in het licht van dreiging.

Maar is het effectief?

Zoals elke politicus goed weet, kan het reisverbod als wapen worden gebruikt in de politieke arena - het werd een thema in de laatste Amerikaanse presidentscampagne. Gezien het ogenschijnlijke succes van de snelle sluitingen in Nieuw-Zeeland, Taiwan en Vietnam, leek het erop dat het reisverbod effectief was.

Dat bleek later niet te kloppen.

De Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) heeft vanaf het moment dat Covid-19 werd geïdentificeerd als een nieuw coronavirus tot op de dag van vandaag vastgehouden aan haar standpunt dat beperkingen aan de grens niet worden aanbevolen. De WHO gelooft dat deze beperkingen uiteindelijk zinloos zijn. Virussen hebben geen paspoorten nodig om van de ene plaats naar de andere te reizen.  Vaccins blijkbaar wel: het is veel beter om vaccins zo snel mogelijk rond de wereld te laten reizen, dan mensen te beletten om dit te doen.

 Levensadem

Vele landen hebben toerisme broodnodig om hun economie te laten floreren, om mensen aan het werk te houden en om inkomsten te genereren voor gezinnen. Regeringen die besluiten om grenzen te sluiten, zien niet in wat de gevolgen op korte en middellange termijn zijn. Pas alle mogelijke maatregelen toe, maar laat de mensen reizen. Want anders nemen we op een andere manier hun levensadem weg. Dat kan niet de bedoeling zijn.

 

9/12/2021 - door Travel360°