Personeel Swissport staakt verder. Het personeel van de airlines kreunt verder.

Gehoord in het VRT-radionieuws, op maandag 13 mei, in de wagen tijdens de gigantische file op de E40: “Passagiers die proberen nog snel zoveel mogelijk in hun handbagage te proppen. Mensen die rondlopen en van het kastje naar de muur worden gestuurd. Dit moet de luchthaven van Zaventem zijn.” Het sarcasme droop van de stem van de reporter af. Ook hij was waarschijnlijk getuige van de zoveelste stakingsdag op Brussels Airport. En voor de zoveelste keer waren het de bagage-afhandelaars. Maar hun grieven zijn dan ook groot.

“De belangrijkste reden waarom wij staken, is de werkzekerheid voor iedereen, zeker na de vakantie” zegt de vertegenwoordiger van het ABVV. Het gaat om het optrekken van een normale werkshift, ploegenarbeid en werken in het weekend en op feestdagen. In één woord: flexibiliteit. En dat is blijkbaar een moeilijk woord, voor die afhandelaars. Vervolgens willen ze ook werkzekerheid. Volgens de directie is er geen probleem om één en ander te bespreken. Maar eerst even staken, voor alle zekerheid.

Toen de directie een uur en plaats voorstelde om de besprekingen aan te vatten, verwittigde de vakbond dat het hen nu niet uitkwam. Ze zouden wat later zijn. Ze waren immers aan het staken. En dat is hard werk, met personeelsvergaderingen en zo. Tenslotte: nu dat ze aan het staken waren, stak het toch niet op een uurtje? “Als we geen voorstellen krijgen van de directie, dan gaan wij net zo lang door tot wij onze zin krijgen.” Vergissen wij ons of moet je om voorstellen te kunnen doen even met elkaar om de tafel zitten?

En de reizigers ondertussen, zij begrepen het niet meer. Beschamende taferelen van families die midden in de luchthaven hun koffers moesten openen, hun ondergoed, pyjama’s en toiletgerief even etaleren om dan te proberen zoveel mogelijk in hun handbagage te proppen.

En de airlines ondertussen, zij mobiliseerden personeel, informeerden hun klanten zo goed en zo kwaad als het ging en probeerden alsnog hun vluchten te laten vertrekken. Iedereen werkte lange shiften.

En de reisagenten ondertussen, zij beantwoordden kwade telefoontjes van klanten, informeerden zich waar ze konden en werkten lange shiften.

En de bagage-afhandelaars? Zij staakten verder. “Tot de finish”. Morgen “gaan ze door met de strijd”. De blikjes Jupiler worden alvast koud gezet. Voor de stakers, uiteraard.

14/05/2013 - door Travel360°