All-inclusive had jarenlang een vrij duidelijk imago. Je betaalde één bedrag, kreeg eten en drinken inbegrepen en wist vooraf ongeveer wat je vakantie zou kosten. Vooral praktisch, voorspelbaar en vaak gericht op de massamarkt.
Dat beeld begint nu snel te veranderen.
Waldorf Astoria, Park Hyatt, Grand Hyatt, Ritz-Carlton en sinds kort ook JW Marriott bewegen allemaal richting all-inclusive. Niet met goedkope buffetten en plastic polsbandjes, maar met gastronomie, persoonlijke service, wellness en prijzen die weinig met budgetreizen te maken hebben.
JW Marriott opende onlangs in Costa Rica zijn eerste all-inclusive resort. Hyatt brengt het model naar Park Hyatt en Grand Hyatt. Ook Ritz-Carlton zet de stap.
Dat lijkt op het eerste gezicht vreemd. Waarom zou iemand die zonder probleem €1.000 per nacht of meer kan betalen behoefte hebben aan all-inclusive?
Misschien precies omdat hij dat bedrag kan betalen.
Want in het luxesegment gaat all-inclusive steeds minder over de vraag hoeveel iets kost. Het gaat steeds vaker over het feit dat je er tijdens je vakantie niet meer over hoeft na te denken.
Geen rekening die na de lunch op tafel verschijnt. Geen discussie of het glas wijn inbegrepen is. Geen extra toeslag voor een restaurant. Geen fooien die telkens opnieuw berekend moeten worden. Geen kleine transacties die voortdurend herinneren aan wat iets kost.
De keuze blijft bestaan, maar de financiële beslissing verdwijnt.
En dat is misschien een veel betere definitie van moderne luxe.
Niet alles kunnen betalen, maar even niet meer met betalen bezig hoeven te zijn.
De cruisewereld begreep dat al veel eerder.
Regent Seven Seas Cruises positioneert zich al jaren als een van de meest inclusieve luxereisproducten ter wereld. Specialiteitenrestaurants, dranken, fooien, wifi, excursies en zelfs laundry zitten in de prijs. Wie voor de meest uitgebreide formule kiest, kan ook vluchten en transfers laten opnemen.
De klant betaalt juist een hoge prijs om onderweg zo weinig mogelijk met losse prijzen en praktische beslissingen geconfronteerd te worden. Het product probeert niet de laagste totale kost te bieden. Het probeert de reis zo naadloos mogelijk te maken.
Dat verklaart volgens mij ook waarom all-inclusive en luxe elkaar vandaag veel gemakkelijker vinden dan tien jaar geleden.
Het product is veranderd, maar misschien is vooral onze definitie van luxe veranderd.
Tijd is schaars geworden. Aandacht ook.
Een gast die duizenden euro's aan een vakantie besteedt, wil misschien helemaal niet voortdurend optimaliseren of controleren of hij ergens twintig euro te veel betaalt. Hij wil dat iemand vooraf heeft nagedacht over de kwaliteit, de logistiek en de ervaring.
