Er zijn overwinningen, en er zijn overwinningen die iets losmaken. Wout van Aert in hét kasseimonument Parijs-Roubaix afgelopen zondag: dat was er zo één. Niet zomaar een koers winnen, maar dat doen op een manier die je emotioneel raakt. Wereldkampioen en wielergrootheid Tadej Pogacar kloppen op de mythische piste van Roubaix: werelds.

Maar wat echt van tel was bij Wout? Acht jaar na het overlijden van zijn ploegmaat Michael Goolaerts in diezelfde Parijs-Roubaix eindelijk met de vinger naar de hemel kunnen wijzen, als ultiem eerbetoon. Een overwinning aan hem opgedragen.

Dan heb ik het nog niet eens over de carrièrebedreigende tegenslagen en blessures die hij onderweg te verwerken kreeg. Wat mij betreft: pure heroïek. Geen toeval dus dat half Europa uit zijn dak ging, afgaand op de vele live commentaarvideo’s die rondgingen. Hij noemt het zelf een levenswerk. En dat is het ook.
De dag na zijn overwinning – gisteren dus – zat ik in een meeting met enkele reisprofessionals. Het ging over de mogelijke timing van de comeback van Midden-Oostenbestemmingen. Een belangrijk thema voor de sector, zonder twijfel. Terwijl we scenario’s afwogen en vooruitblikten, moest ik plots denken aan Wout van Aert. Aan hoe hij, na pech en tegenslag, toch bleef terugkomen.

Wanneer ik de symboliek van zijn overwinning koppel aan de emotionele lading van onze sector, denk ik in de eerste plaats aan de vele ondernemers en medewerkers die met passie hun vak uitoefenen. Ik denk aan de familiale, vaak kleinschalige reisbedrijven waar het werk van generatie op generatie wordt doorgegeven. Waar dochters en zonen verder bouwen op wat ouders of familieleden hebben opgebouwd. Bedrijven waar het verleden nooit ver weg is, maar net het fundament vormt voor de toekomst. Mensen die dat levenswerk verderzetten met respect voor wie hen voorging, soms ook voor dierbaren die ze onderweg verloren. Moeilijke momenten waar ze tegelijk kracht uit putten om door te gaan.

Heel wat van die familiale reisondernemingen hebben de voorbije jaren hun eigen Roubaix gereden. Covid, geopolitieke escalaties, economische onzekerheid… Ze zijn lek gereden, gevallen, hebben gevloekt op het parcours. En toch staan ze er weer. En zullen ze er blijven staan.

Een andere slotbedenking. Het gonst – terecht – van optimalisatie, technologie en AI in onze sector. Maar laten we de menselijke factor niet vergeten. Menselijke kracht, wilskracht, gekoppeld aan ambitie. 'Reizen gemaakt door mensen' mag wat mij betreft nog meer ons devies worden.