Het is weer zover. Vanmiddag ging het Belgische luchtruim abrupt op slot. Een spontane staking bij de luchtverkeersleiding houdt op dit eigenste moment vliegtuigen onverbiddelijk aan de grond. Voor de reiziger een erg vervelende situatie, voor de reisprofessional de zoveelste operationele stresstest aan de vooravond van een zomerseizoen dat al onder druk staat.

Juist nu dat we het momentum als sector al niet mee hebben, wordt het fundament onderuitgehaald door interne sociale onrust. 

We houden in de reissector graag vast aan het mantra dat toerisme een people's business is. De menselijke factor, de expertise van de luchtverkeersleider, de empathie van de stewardess, de flexibiliteit van de agent; dát is onze échte waarde.

Maar de gebeurtenissen van vandaag dwingen ons tot een cynische reality check. Want die cruciale 'menselijke factor' is in de situatie zoals we die vandaag zien ook onze grootste single point of failure.

Zal AI ooit staken? Ik vraag het mij af. 

Natuurlijk, een algoritme kan crashen. Een server kan oververhit raken. Maar een AI-systeem pakt niet spontaan de boel op een dinsdagmiddag om twee uur omdat de werkdruk te hoog is of omdat er sociale onrust heerst.

Aan de ene kant vechten we voor het behoud van menselijk kapitaal en jobs. Aan de andere kant versnelt deze acute, onvoorspelbare operationele chaos de vraag naar automatisering en AI.

Soms kan het ook teveel worden. Het speelveld verandert. AI loert om de hoek. Beste luchtverkeersleiders... Er komt een tijd dat je misschien nier meer hoeft te staken.